سوسک سرگینت را قورت بده!

نمی‌خواهم بگویم تقصیر کتاب‌فروش محل است، نه؛ اصلن نمی‌خواهم علّت‌یابی کنم. امّا ناراحتم و دارم با چشمان خودم می‌بینم که از در و دیوار کتاب‌فروشی محل، دارد ابتذال می‌بارد. به اسم روان‌شناسی، به خورد مردم چه چیزها که نمی‌دهند؛ نام کتاب که از روی کتاب‌های غربی برداشته‌شده و به نظر مفید می‌آید، امّا برمی‌داریش که ورق بزنی، می‌بینی اصلن به تیتر ربطی ندارد، از روی بی‌دانشی نوشته شده. مثلن نمونه‌ای دیدم که نویسنده‌ی کتاب کودکان، کتاب «زن‌ها نخوانند، مردها بخوانند» یا «زن‌ها اصلن نخوانند» یا «اصلن و ابدن زن‌ها نگاه هم نکنند» و یا نام دیگری - خودتان حدس بزنید!- نوشته بود؛ و کاملن واضح است که اغلب خوانندگان این کتاب پرفروش - بله! از پرفروش‌ترین‌هاست! - زنان و دختران بودند.
در قفسه‌های دیگر به اسم رمان و داستان چه‌ها که نمی‌فروشند... «المیرا»، «پانته‌آ»، «الناز»، «ساناز»، «ناز-ناز» و نام‌های دیگر (البته این‌ها که نبودند، ولی شبیه همین‌ها)...
من نمی‌خواهم بگویم چرا این کتاب‌ها هست، ابدن؛ می‌خواهم بپرسم چرا فقط همین کتاب‌ها هست...
چرا اگر بخواهی تولستوی بخری، مارکز بخری یا بهرام بیضایی بخری، باید بروی شهر کتاب مرکزی یا انقلاب؟
هرگاه نمایشگاهک ِ کتابی زیر چادرهای آبی ِ راه‌راه برپا می‌شد، خوش‌حال می‌شدم؛ برعکس حالا... چون می‌دانم اگر حتّا نمایش‌گاه مذهبی هم باشد، پر است از کتاب‌های جن و شیطان و ارواح و بعضن فال ورق!
من نمی‌گویم تقصیر کتاب‌فروش‌هاست، نه؛ می‌گویم تقصیر همه‌ی ماست. ما هستیم که روزمرگی زندگیمان را سرتاسر گرفته. فکر می‌کردم به این‌که اگر کتاب‌فروشمان «جنگ و صلح» می‌آورد مثلن، چه‌قدر فروش می‌کرد در روز؟ و بعد دیدم خیلی کم‌تر از «قورباغه‌ات را قورت بده!» سود می‌کرد. بارها با آن‌ها صحبت کرده‌ام و فهمیده‌ام رمان‌های کلاسیکشان دارد خاک می‌خورد؛ در عوض هر هفته باید قفسه‌ی روان‌شناسی یا عشق‌شان را دوباره بچینند... و تأسّف خوردم از این‌که این کتاب‌ها را باید افراد غیرمتخصّص بنویسند...
جای این‌گونه از ادبیات در کشور ما خالی بود؛ امّا نباید به این شیوه پر می‌شد.

بعدالتّحریر: احتمالن در آینده به آسیب‌شناسی و علّت‌یابی این موضوع هم بپردازم.