خاطرم هست در یکی از اوّلین جلساتی که با آقای منصوریان بزرگ داشتیم، ازقبل سفارش دادهبودند به مستخدمان که سطل آشغالهایی از مکانهای پررفتوآمد مدرسه را کنار بگذارند و آنها را خالی نکنند؛ هنگام ورودشان به کلاس دو سطل آشغال پر از زبالههای خشک و تر و قسعلیهذا دستشان بود. ما هم که پاستوریزه بودیم و تیزهوشان تازهوارد – نمیدانستیم چه در انتظارمان است... خصوصن که هنوز با شیوهی تدریس ایشان آشنا نبودیم. دو عدد دستکش، از نوع پلاستیکیاش، دستشان کردند و شروع کردند به پهن کردنِ یک نایلون بزرگ روی زمین. ما هم هاجوواج منتظر که... بالاخره سطل آشغالها را بهدقّت با دست خالی کردند. صبر چندتامان لبریز شد و یکی درآمد که: "استاد، این جلسه درسمان چیست؟" – آنموقعها "استاد"ی بود از دهانمان میریخت؛ عدّهای از معلّمها هم میگفتند در جواب: "استاد باباته!".
سرانجام آقای منصوریان لب به سخن گشودند و گفتند: "میخوایم حدس بزنیم کی این آشغالها رو ریخته، اونموقع چیکار میکرده و کِی اینکار رو کرده؛ شاید این به نظرتون مسخره بیاد ولی میخوام هرکس نظرشو بگه..."، ما هم به بیان دیدگاههامان پرداختیم – که با توصیههای بیبدیل آموزگار درمیآمیخت و جهتدهی میشد و نشاط و لذّت ما هم افزونتر.
اینطور بود که ما با یک شیوهی بینظیر و ابتکاری، شروع کردیم به یادگرفتن کار وقایعنگاران، باستانشناسان و تاریخنویسان؛ از آن جلسه بود که فهمیدیم با یک معلّم عادی یا یک کلاس تاریخ ساده و خشک طرف نیستیم. و درست هم فکر میکردیم: تا آخر دورهی راهنماییمان، چنان لذّتی از درس تاریخ و باستانشناسی و ادبیّات بردیم که میپرسیدند ازمان: چهکاره میخواهی شوی؟ یکصدا (!) میگفتیم: باستانشناس!
اینها را گفتم که یادم باشد نوستالژی ما هم اینگونه شکل گرفت... یادم باشد دوران بیهمتای کودکی و نوجوانی دیگر بازنمیگردد؛ و این که از گوشهای از زحمات آقایان حمیدرضا منصوریان، علی روستاییانفرد، علی شیوا، امیرپویان شیوا، محمود حمیدی، احسان رسولاف، حامد کاظمزاده و احسان سعیدینیای عزیز – این اکیپ باشکوه و بینظیر علوم انسانی – سپاسگزاری کردهباشم: که اطمینان دارم دیگر سر هیچ کلاسی همچون کلاسهاشان لذّت نخواهم برد، و سر هیچ امتحانی همچون آزمونهای دوستداشتنیشان با شادی قلم نخواهم چرخاند.
بعدالتّحریر: پس از این حتمن از خاطرات بهیادماندنی راهنمایی علّامهحلّی یک بیشتر خواهم نوشت.
